Sail.

Nie było źle, ot kilka siniaków, trochę pieczenia. I łzy strachu w oczach. Materiał pobrany, żółty, surowiczy, lekko pienisty. Wyniki powinnam odebrać w zeszły czwartek, nie mogłam. Dzwoniłam, wiecznie zajęte.

Wyłączyłam ten problem. Uznałam, że jestem zdrowa. Żyję dziś, więc żyję, w dupie z resztą, co ma być to będzie. Psychika mi siada. Wiecznie coś, wiecznie ktoś coś...

Wujek umarł. Rak płuc.

Fochy szefa, praca wiele godzin przez wiele dni z rzędu. Stres zapalnikiem łuszczycowym, znów zrzucam skórę. Na twarzy. W pracy mówią do mnie Czarna Mamba, chyba na cześć nowego koloru włosów i jadowitości.

Do wczoraj celem wytchnienia miały być cudowne Święta. Do wczoraj, gdy dowiedziałam się jak bardzo się plany zmieniają. Mój niereformowalny brat też będzie. Moja reakcja bardzo silna, emocjonalna, bunt, mój partner nie chce przyjść. Mój tato też nie chce. Ja przyjdę, ale co to za Święta w podziale? Już bym wolała być przed Sylwestrem. By już było po Świętach...

Mam poczucie kamienienia, od wewnątrz. Ostatnie wydarzenia sprawiają, że staję się twarda jak głaz, serce mam czarne jak włosy i tylko ta czerwona szminka podkreśla moją coraz wyższej jakości sukowatość.

Deadline

To dziś, dziś ta cholerna biopsja. Nie wydawało mi się, dziad urósł w niedzielę, bolał jak cholera, spać nie mogłam. W poniedziałek rozsadzał mi biustonosz, przerzuciłam się na sportowy. We wtorek ból zelżał, tkliwość została. Wczoraj trochę się zmniejszył objętościowo. Dziś jest taki jak wczoraj i raczej nie boli - tylko przy ucisku.

Nie idę sama. Przyjaciółka idzie ze mną.

Zaraz dostanę rozwolnienia ze stresu...

Bumerang

Ostatnie dni starałam się żyć pełną gębą. Dużo się śmiałam, dużo bywałam, tańczyłam, oglądałam wesołe filmy i bardzo starałam się wyrzucić z głowy wszystko co złe. Ale to wraca jak bumerang, w czwartek biopsja a mój lewy główny lokator jakby większy, jakby tkliwy na dotyk...

Boję się najgorszego. Teraz, gdy jestem na prawdę szczęśliwa... Dlaczego?